28.01.2019 uczniowie klasy VII, pod opieką p. Beaty Kudłacz oczyścili cmentarz żydowski, przy ulicy Kościuszki. Kirkut to nazwa, której używano w Polsce, a pochodzącej od niemieckiego słowa kirchhof. Żydzi nazywają cmentarz bejt olam (dom wieczności), bet chajim (dom życia) Często kirkut był położony na wzgórzu.
Nasi uczniowie pamiętają o tym szczególnym miejscu. Chociaż cmentarz został całkowicie zniszczony podczas II wojny światowej to na miejsce pochówku powróciły nieliczne macewy, niektóre z rozbiórki budynku gospodarczego. Niewiele z nich jest w całości, większość niestety zniszczona. Macewy zawierają dane zmarłego, datę śmierci wg kalendarza żydowskiego (nasz rok + 3760) oraz sentencje. Niektóre nagrobki, zwłaszcza te, zakończone półkoliście mają kojarzyć się z bramą, przez którą zmarli z życia doczesnego przechodzą do wiecznego. Ważna jest symbolika przedstawiana na macewach. Na nagrobkach zmarłych mężczyzn umieszczano symbole, wskazujące na ich pochodzenie, np. z pokolenia Lewiego – dłonie w geście błogosławieństwa. Niektóre imiona zmarłych symbolizowały wyobrażenia zwierząt, np.: lew – Ariego, Lejba, Judę; jeleń – Cwiego, Hirsza, Naftalego; niedźwiedź – Dowa, Bera; wilk – Wolfa, Zeewa, Beniamina; ptak – Ciporę, Fejgę; gołębica – Jonę.
Umieszczenie wizerunków zwierząt mogło się też wiązać z sentencją z Traktatu Talmudycznego: „Bądź silny jak lampart, lekki jak orzeł, rączy jak jeleń, potężny jak lew, aby wypełnić wolę Twego Ojca w niebie”
Symbole również dotyczyły zawodu jakim zajmował się zmarły.
Najczęstszym symbolem nagrobków kobiecych są świeczniki, jako że kobieta strzeże ogniska domowego i zapala świece w czasie wieczerzy szabatowej. Motywy roślinne takie jak: drzewa, bukiety kwiatów, winna latorośl są nie tylko dekoracją ale też symbolicznym przedstawieniem Drzewa Życia, którego owoce zapewnić miały nieśmiertelność.